من هیچ وقت در یخبندان لیز نمی‌خورم!

من هیچ وقت در یخبندان لیز نمی‌خورم!

اگر نگاه ما آن قدر نافذ است که می‌توانیم  کاستی‌های رفتاری دیگران را کشف کنیم چرا از این توانایی برای کشف عیب‌های خودمان استفاده نمی‌کنیم؟
نویسنده: اسماعیل امینی
تاریخ انتشار:
99 نفر این یادداشت را خوانده‌اند
1 نفر این یادداشت را دوست داشته‌اند

انسان گاهی از دیدن ناتوانی و خطای دیگران، احساس رضایت می‌کند چون خود را در حصاری امن و مصون از آن خطا حس می‌کند. مانند زمانی که از لیز خوردن کسی در معابر یخ زده خنده‌مان می‌گیرد؛ انگار خود را در جایگاهی برتر می‌بینیم و از این حس برتری خوشحال می‌شویم. یعنی ما در نقطه امنی ایستاده‌ایم و هیچ‌وقت لیز نمی‌خوریم.

 

یکی از واکنش‌های فوری در برابر انتقاد این جمله معروف است: «پس چرا خودت؟» یا این یکی که معنایی نظیر همان جمل قبلی دارد: «ازخودت خبرنداری!» این گونه واکنش‌ها، بخشی از همان حصار خیالی است که انسان در اطراف خود می‌سازد به این گمان که از آسیب خطاها محفوظ بماند؛ به ویژه اگر تصور کند که تذکرات دیگران نه برای اطلاع و اصلاح رفتار اوست، بلکه روشی است برای پیشی گرفتن در رقابت‌ها و برتری جویی در محیط اجتماعی.

 

این نوع حصارهای خیالی، در محافلی که منافع مشترکی وجود دارد بیشتر است؛ مانند محیط‌های کاری، جمع‌های خانوادگی، فضاهای رسانه‌ای و ازهمه بیشتر در رقابت‌ها و جدال‌های سیاسی. انسان تصور می‌کند که با این روش بر دیگران غالب می‌شود و در جایگاهی برتر قرار می‌گیرد، زیرا به هر ترفندی ثابت می‌کند که انتقاد دیگران بر او بی‌جاست و او نه تنها از هر خطایی مصون است بلکه شایستگی‌های فراوانی دارد. از جمله این که می‌تواند ناظر رفتار دیگران باشد و به دیگران تذکر بدهد و صد البته گمانش این است که این عیب‌جویی و انتقاد از دیگران از سر دل سوزی است.

قال عليّ عليه السّلام: أكبر العيب أن تعيب غيرك ما فیک مثله.
امام على علیه السلام فرمود: بزرگترين عيب آن است كه به چيزى كه در خود تو است از ديگرى عيب بگيرى.
(نهج البلاغه حکمت 3530)
ایمیل شما :
ایمیل دوستان : (جداسازی با کاما ،)
نام: ایمیل: نظر: